Van Simone mochten we enige foto's van haar website kopiëren. Bedankt Simone.

Verslag van de reis naar Polen: 7 mei t/m 12 mei 2007

Op maandag 7 mei 22.00 uur vertrokken we uit Hoogezand in de richting van Polen. De stemming zou ik het liefst als opgewonden omschrijven. De leerlingen hadden wel contact via email gehad, maar een paar nachten in een vreemd gezin blijft toch erg spannend. Bij de Duits-Poolse grens werden we nog ‘ouderwets’ gecontroleerd. Erg lang duurde het niet. In Wroclaw werd de bus opnieuw gecontroleerd op de aanwezigheid van de juiste papieren.

Om half elf kwamen we op de school, gymnazium no 30, aan. We werden verwelkomd door de leerlingen en docenten. De toestand van het gebouw was niet best. Er werd zelfs op de gang lesgegeven. Dit kwam omdat de school gerenoveerd werd en er daardoor 2 lokalen niet beschikbaar waren. Het nadeel van deze situatie was vooral dat er nu geen mogelijkheden waren in de school activiteiten te ondernemen. Het was toch een gemis dat we nu geen indruk konden krijgen van het reilen en zeilen op een Poolse school. In een van de lokalen hadden ouders van leerlingen traditioneel Poolse hapjes bereid. Na het nuttigen van deze hapjes en een welkomstwoord van de directrice van de school gingen de leerlingen naar de gastgezinnen om te rusten en zich op te frissen. Aan het eind van de middag verzamelden we ons bij de school. Veel leerlingen hadden de eerste uren in de gezinnen toch als lastig ervaren. De communicatie ging niet altijd even makkelijk, waardoor men zich nogal opgelaten voelde.

We reizen met het openbaar vervoer naar het stadscentrum. Het is leuk om met de tram te reizen. Deze stamt nog echt uit de communistische tijd. We stappen uit in de buurt van het eiland waar de Dom staat en lopen zo in de richting van het marktplein, het centrale punt van de stad. De leerlingen krijgen een uurtje de tijd om de stad wat te verkennen. Opvallend voor de leerlingen zijn de warenhuizen in de stad. Er waren net twee nieuwe geopend en hadden een uitstraling die onze leerlingen niet hadden verwacht van de winkels in Polen. Daarna een spannend moment: terug naar de gezinnen om daar de eerste nacht door te brengen.

De volgende ochtend verzamelden we ons bij de school om van daaruit naar de dierentuin te gaan. Er werd druk gepraat over de afgelopen nacht. Wat de leerlingen vooral opviel was de beperkte leefruimte van de Poolse families. Ik geloof dat de leerlingen hun eigen woonsituatie al wat meer gingen waarderen. Wat ook uit de verhalen naar voren kwam, was de bekende Poolse gastvrijheid. Alles werd uit de kast gehaald om het de gast naar de zin te maken.

De dierentuin geeft een indruk van Polen zoals we ons dat voorgesteld hadden: veel grijs, somber en omstandigheden die niet voldoen aan onze maatstaven van dierenwelzijn. Na de Japanse tuin gaan we terug naar de gezinnen om te eten. Hier ervaren de leerlingen dat gastvrijheid ook een keerzijde heeft. De reis naar de gezinnen duurt erg lang en liever hadden de leerlingen iets gegeten in de stad. In Polen is het echter ondenkbaar dat een gast voor zijn eigen eten zorgt. Het betekent wel dat het volgende programmaonderdeel ruim 2 uur later begint. Het bezoek aan het panorama Raclawicka wordt door onze leerlingen toch op prijs gesteld, ondanks het feit dat onze leerlingen niet echt museumbezoekers zijn. De voorgrond van het schilderij lijkt over te lopen in de ruimte voor het schilderij, doordat er zand en planten zijn aangebracht. De avond wordt bij de families doorgebracht. Het valt op dat Nederlandse en Poolse leerlingen samen makkelijk contact maken. Er worden afspraken gemaakt over hoe men de avond door zal brengen. Sommige leerlingen gaan bowlen andere leerlingen spreken af in de stad.

De volgende ochtend allemaal vroeg uit de veren. Deze tweede nacht is voor de leerlingen al wat ‘normaler’ verlopen. Men is al wat meer gewend aan het Poolse gezin en de Poolse gewoontes. Vandaag de bergen in. Onderweg bezoeken we een waterval en een vuurmuseum. In dit museum krijgen we ook instructie over het kaartlezen. Dit moeten we weten omdat we ’s avonds een tocht maken met behulp van een kaart. De instructies zijn in het Pools, dus de Nederlandse leerlingen zijn afhankelijk van hun Poolse leerlingen. We gaan om ongeveer 4 uur ’s middags weg en moeten onderweg door een moerasachtige omgeving. Dan moeten de leerlingen een klimwand op om zoveel mogelijk punten te vergaren. Ook krijgen ze de opdracht vuur te maken en daarop de bekertje water te koken. Dat vuur maken valt nog niet mee. Hevige discussies ontstaan over wat de beste manier is om vuur te maken. Uiteindelijk, na veel discussie, lukt het om het water aan de kook te krijgen. Na nog een heel eind lopen wordt er gegeten en is er gelegenheid om mee te doen aan paintball. Al dagen waren de Nederlandse en Poolse leerlingen onderling aan het speculeren over deze strijd. Deze activiteiten worden door veel leerlingen erg op prijs gesteld. Men is aangewezen op elkaar en heeft het gevoel dat men ‘de ander’ begint te leren kennen en te waarderen. ’s Nachts slapen we, samen met de Polen, in een simpel hotelletje in de bergen, vlakbij de grens met Tsjechië.

De volgende dag(vrijdag) weer vroeg uit de veren, want de buschauffeur moet minstens 9 uur rusten en dezelfde avond gaan we weer naar Nederland. De terugreis duurt 3 uur en om half twaalf zijn we weer bij de school. Ik maak van de gelegenheid gebruik om het cadeau aan te bieden aan de directrice van de school. Onze directeur is een uitstekend schilder en hij heeft een typisch Nederlands tafereel geschilderd: tulpen! Ze wil graag weten wat me is opgevallen aan Polen en het Poolse leven. Ik zeg haar dat ik erg onder de indruk ben van de gastvrijheid van de Polen. De leerlingen vinden de levensstandaard het meest opvallend. Sommigen dachten aan Polen als een soort ontwikkelingsland. Nu merken ze dat de voorzieningen vaak niet veel onder doen voor die in Nederland. De uitzondering hierop zijn vooral de huizen waarin de gezinnen leven. De woningen zijn vaak klein en gehorig.

We spreken beiden de hoop uit dat de samenwerking nog jaren zal voortduren.

We hebben een paar uur de tijd en verzamelen ’s middags weer bij de school om inkopen te doen voor moederdag. De leerlingen vergapen zich aan het splinternieuwe warenhuis dat net twee weken geleden geopend is.

’s Avonds zijn we uitgenodigd om bij een Poolse familie te eten. Het woonblok waarin het gezin woont is bijzonder klein. We vragen ons af waar de ouders slapen. Ze blijken te slapen in de woonkamer. ’s Avonds wordt van de bank een bed gemaakt. Dit gebeurt iedere dag weer! Wederom zijn we onder de indruk van de Poolse gastvrijheid. Vader heeft een groentewinkel en heeft speciaal voor ons de winkel eerder gesloten om ons nog even te ontmoeten. Hij springt vervolgens in de auto om ons de weg naar de school te wijzen.

Om 21.00 gaan we weer terug naar Nederland. Het afscheid is ontroerend. Onze leerlingen bedanken de gastouders en de docenten voor de goede zorgen. Er vloeien enige tranen, zowel aan Poolse als aan Nederlandse kant. Onze leerlingen realiseren zich hoeveel moeite de gastgezinnen in hun vaak kleine behuizing hebben gedaan om het de gasten naar de zin te maken. Iedereen bedankt elkaar en we zien uit naar het tegenbezoek dat binnenkort gaat plaatsvinden.

Op zaterdagochtend 12 mei kwamen we vermoeid maar tevreden aan in Hoogezand.

 A.J. Luchtenberg

Mentor klas 3 TL, CSG Rehoboth Hoogezand

© 2806 CSG